عمل بحث و گفتگو شود.
و اگر مى‌بينيم، خداوند بعد از اين ماجرا به ابراهيم عليه السلام مى‌گويد: قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيا: «خوابى را كه ديده بودى تحقق بخشيدى»، به خاطر آن است كه آنچه در توان داشت در زمينه ذبح فرزند دلبند، انجام داد، و آمادگى روحى خود را در اين زمينه از هر جهت به اثبات رسانيد، و از عهده اين آزمايش به خوبى برآمد.
***
٣- چگونه خواب «ابراهيم» مى‌توانست حجت باشد؟
در مورد «خواب» و «خواب ديدن» سخن بسيار است كه ما شرح مبسوطى از آن را در تفسير سوره «يوسف»، ذيل آيه ٤ آورديم. «١»

آنچه در اينجا لازم است به آن توجه شود اين است كه: چگونه ابراهيم عليه السلام خواب را حجت دانست و آن را معيار عمل خود قرار داد؟ در پاسخ اين سؤال، گاه، گفته مى‌شود: خواب‌هاى انبياء هرگز خواب شيطانى، يا مولود فعاليت قوه واهمه نيست، بلكه گوشه‌اى از برنامه نبوت و وحى آنها است.
و به تعبير ديگر، ارتباط انبياء با مصدر وحى، گاهى به صورت القاء به قلب است.
گاه، از طريق ديدن فرشته وحى.
گاه، از راه شنيدن امواج صوتى كه به فرمان خدا ايجاد شده.
و گاه، از طريق خواب است.
و به اين ترتيب، در خواب‌هاى آنها هيچ گونه خطا و اشتباهى رخ نمى‌دهد، و آنچه در خواب مى‌بينند، درست همانند چيزى است كه در بيدارى مى‌بينند.
و گاه گفته مى‌شود: ابراهيم عليه السلام در حال بيدارى از طريق وحى آگاهى يافت