در بعضى از روايات كه از منابع اهلبيت عليهم السلام نقل شده «وَ الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ» به پيامبر صلى الله عليه و آله تفسير گرديده، و جمله «وَ صَدَّقَ بِهِ» به على عليه السلام تفسير شده است «١» ولى البته منظور از آن، بيان مصداق‌هاى روشن مى‌باشد، زيرا جمله «أُولئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ» (آنها پرهيزگارانند) دليل بر عموميت آيه است.
از اينجا روشن مى‌شود: تفسير آيه فوق، به شخص پيامبر صلى الله عليه و آله كه هم آورنده وحى بود و هم تصديق كننده آن، نيز بايد از قبيل بيان مصداق باشد، نه بيان تمام مفهوم آيه.
لذا گروهى از مفسران، جمله «وَ الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ» را به تمام پيامبران تفسير كرده‌اند و جمله «صَدَّقَ بِهِ» را به پيروان راستين آنها، كه مجموع پرهيزگاران جهان را تشكيل مى‌دهند.
تفسير جالب ديگرى، در مورد آيه، وجود دارد كه از همه گسترده‌تر و جامع‌تر است،- هر چند كمتر مورد توجه مفسران واقع شده- ولى با ظاهر آيات هماهنگ‌تر مى‌باشد، و آن اين كه: «الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ» منحصر به پيام‌آوران وحى نيست بلكه تمام كسانى را كه مبلّغ مكتب آنها و مروج سخنان حق و صدق بوده‌اند، در اين صف قرار دارند، و در اين صورت، هيچ مانعى ندارد كه هر دو جمله، بر يك گروه منطبق شود (همان گونه كه ظاهر تعبير آيه است، چرا كه «وَ الَّذِي» تنها يك بار ذكر شده).
به اين ترتيب، سخن از كسانى است كه هم آورنده صدقند، و هم عمل كننده به آن، سخن از آنها است كه مكتب وحى و سخن حق پروردگار را در عالم نشر داده، و خود به آن مؤمن هستند، و عمل مى‌كنند، اعم از پيامبران و امامان معصوم و تبيين‌كنندگان مكتب آنها.