تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٧
٣٤ وَ لَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمانَ وَ أَلْقَيْنا عَلى كُرْسِيِّهِ جَسَداً ثُمَّ أَنابَ
٣٥ قالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ هَبْ لِي مُلْكاً لايَنْبَغِي لِأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ
٣٦ فَسَخَّرْنا لَهُ الرِّيحَ تَجْرِي بِأَمْرِهِ رُخاءً حَيْثُ أَصابَ
٣٧ وَ الشَّياطِينَ كُلَّ بَنَّاءٍ وَ غَوَّاصٍ
٣٨ وَ آخَرِينَ مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفادِ
٣٩ هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسابٍ
٤٠ وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى وَ حُسْنَ مَآبٍ
ترجمه:
٣٤- ما سليمان را آزموديم و بر تخت او جسدى افكنديم؛ سپس او به درگاه خداوند توبه كرد.
٣٥- گفت: «پروردگارا! مرا ببخش و حكومتى به من عطا كن كه بعد از من سزاوار هيچ كس نباشد، كه تو بسيار بخشندهاى»!
٣٦- پس ما باد را مسخّر او ساختيم تا به فرمانش به نرمى حركت كند و به هر جا او مىخواهد برود!
٣٧- و شياطين را مسخّر او كرديم، هر بنّا و غوّاصى از آنها را!
٣٨- و گروه ديگرى را در غل و زنجير قرار داديم.
٣٩- (گفتيم:) اين عطاى ماست؛ به هر كس مىخواهى ببخش، و از هر كس مىخواهى امساك كن، و حسابى بر تو نيست.
٤٠- و براى او [: سليمان] نزد ما مقامى ارجمند و سرانجامى نيكوست.