تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٤

١٣٣ وَ إِنَّ لُوطاً لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ
١٣٤ إِذْ نَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ أَجْمَعِينَ
١٣٥ إِلَّا عَجُوزاً فِي الْغابِرِينَ
١٣٦ ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ
١٣٧ وَ إِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِمْ مُصْبِحِينَ
١٣٨ وَ بِاللَّيْلِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ
ترجمه:
١٣٣- و لوط از رسولان (ما) است!
١٣٤- (به خاطر بياور) زمانى را كه او و خاندانش را همگى نجات داديم!
١٣٥- مگر پيرزنى كه از بازماندگان بود (و به سرنوشت آنان گرفتار شد)!
١٣٦- سپس بقيه را نابود كرديم!
١٣٧- و شما پيوسته صبحگاهان از كنار (ويرانه‌هاى شهرهاى) آنها مى‌گذريد
١٣٨- و (همچنين) شبانگاه؛ آيا نمى‌انديشيد؟!
تفسير:
سرزمين بلا زده اين قوم در برابر شماست!
پنجمين سرگذشتى كه در اين سوره، و در اين سلسله آيات آمده و فشرده‌اى از آن به عنوان يك درس آموزنده بازگو شده، ماجراى «لوط» عليه السلام است، كه طبق صريح قرآن همزمان و معاصر با «ابراهيم» عليه السلام بوده است، و از پيامبران بزرگ خدا