١ ص وَ الْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ ٢ بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي عِزَّةٍ وَ شِقاقٍ ٣ كَمْ أَهْلَكْنا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ قَرْنٍ فَنادَوْا وَ لاتَ حِينَ مَناصٍ
ترجمه:
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر

١- ص، سوگند به قرآنى كه داراى ذكر است (كه اين كتاب، معجزه الهى است).
٢- ولى كافران گرفتار غرور و اختلافند!
٣- چه بسيار اقوامى را كه پيش از آنها هلاك كرديم؛ و به هنگام نزول عذاب فرياد مى‌زدند ولى وقت نجات گذشته بود!
شأن نزول:
در كتب تفسير و حديث، شأن نزول‌هاى مشابهى براى آيات آغاز اين سوره وارد شده است كه به يكى از آنها- كه مشروح‌تر و جامع‌تر است- در اينجا اشاره مى‌كنيم و آن حديثى است كه مرحوم «كلينى» از امام باقر عليه السلام چنين نقل مى‌كند:
«ابوجهل» و جماعتى از «قريش» نزد «ابوطالب»، عموى پيامبر صلى الله عليه و آله آمده گفتند: فرزند برادرت، ما را آزار داده، و خدايان ما را نيز ناراحت ساخته است! او را بخوان و به او دستور ده، دست از خدايان ما بردارد، تا ما هم ناسزا به خداى او