تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠٠
كافى است.
٧- تمام اين امور، به دست قدرت خداوند انجام مىگيرد، و اگر در آيات ديگر، سخن از قبض روح به دست «ملك الموت» و فرشتگان مرگ آمده، به عنوان اين است كه: آنها فرمانبران حق و مجريان اوامر او هستند، و تضادى ميان اين دو وجود ندارد.
به هر حال، اين كه در پايان آيه مىفرمايد: «در اين موضوع نشانههاى روشنى است براى كسانى كه انديشه مىكنند»، منظور نشانههائى از قدرت خداوند و مسأله مبدأ و معاد، و ضعف و ناتوانى انسان، در برابر اراده او است.
***
از آنجا كه در آيه گذشته حاكميت «اللَّه» بر وجود انسان، و تدبير او از طريق نظام مرگ و حيات و خواب و بيدارى مسلّم شد، در آيه بعد سخن از انحراف مشركان در مسأله شفاعت، به ميان مىآورد تا به آنها ثابت كند، مالك شفاعت، همان مالك مرگ و حيات آدمى است، نه بتهاى فاقد شعور، مىفرمايد: «آنها غير خدا را شفيعان خود برگزيدند» «أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ شُفَعاءَ». «١»
مىدانيم: يكى از بهانههاى معروف بتپرستان در مورد پرستش بتها، اين بود كه مىگفتند: «ما آنها را به خاطر اين مىپرستيم كه شفيعان ما نزد اللَّه بوده باشند» چنان كه در اوائل همين سوره خوانديم «ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى» «٢»
خواه از اين جهت كه بتها را تمثالها و مظاهرى براى فرشتگان و ارواح مقدسه مىدانستند، و يا براى اين سنگ و چوبهاى بىجان قدرت مرموزى