أَنْ قَدْ وَجَدْنا ما وَعَدَنا رَبُّنا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ ما وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا قالُوا نَعَمْ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ). «١»

از آيه ٤٦ همان سوره «اعراف» نيز استفاده مى‌شود كه: «در ميان اهل بهشت و دوزخ حجابى برقرار است» (وَ بَيْنَهُما حِجابٌ).
تعبير به «نادى‌» كه معمولًا در موارد سخن گفتنِ از دور، به كار مى‌رود، نشانه بعد مكانى يا مقامى اين دو گروه است، اما به هر حال، همان گونه كه بارها گفته‌ايم، شرائط و احوال روز قيامت با وضع اين جهان بسيار متفاوت است و ما نمى‌توانيم با معيارهاى اين جهان آنها را ارزيابى كنيم.
***
٢- اين آيات درباره چه كسى نازل شده؟
بعضى از مفسران، شأن نزول‌هائى براى آيات فوق نقل كرده‌اند كه مطابق آنها، اين آيات اشاره به آن دو نفر مى‌كند كه در سوره «كهف» به عنوان يك مثال، مطرح شده است، آنجا كه مى‌فرمايد: وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا رَجُلَيْنِ جَعَلْنا لِأَحَدِهِما جَنَّتَيْنِ مِنْ أَعْنابٍ وَ حَفَفْناهُما بِنَخْلٍ وَ جَعَلْنا بَيْنَهُما زَرْعاً ...: «براى آنها مثالى بيان كن: داستان آن دو مرد را كه براى يكى از آنها دو باغ از انواع «انگورها» قرار داديم، و در گرداگرد آن درختان «نخل»، و در ميان اين دو زراعتى پر بركت ...». «٢»
در اين آيات آمده است كه يكى از آن دو نفر فردى بود بسيار خودخواه و مغرور و كم‌ظرفيت و منكر معاد، و ديگرى مؤمن و معتقد به قيامت، و سرانجام آن مرد بى‌ايمان مغرور، در همين جهان نيز به مجازات الهى گرفتار شد و تمام اموال و ثروتش بر باد رفت. «٣»