است. «١»
نام «لوط» عليه السلام در آيات زيادى از قرآن آمده است، و كراراً درباره او و قومش بحث شده، و مخصوصاً سرنوشت دردناك اين قوم منحرف به روشنترين صورتى تبيين گشته است. «٢»
نخست مى‌گويد: «لوط از رسولان ما بود» «وَ إِنَّ لُوطاً لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ».
***
و بعد از بيان اين اجمال، طبق روش اجمال و تفصيل كه قرآن دارد، به شرح قسمتى از ماجراى او پرداخته، مى‌گويد: «به خاطر بياور زمانى را كه لوط و خاندانش را همگى نجات داديم» «إِذْ نَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ أَجْمَعِينَ».
***
«جز همسرش پيرزنى كه در ميان بازماندگان باقى ماند» «إِلَّا عَجُوزاً فِي الْغابِرِينَ». «٣»

***
«سپس بقيه را در هم كوبيديم و نابود كرديم» «ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ».
جمله‌هاى كوتاه فوق، اشاراتى به تاريخ پر ماجراى اين قوم است كه شرح آن در سوره‌هاى «هود»، «شعراء» و «عنكبوت» گذشت.
«لوط» عليه السلام همچون ساير انبياء، نخست دعوت خود را از توحيد شروع كرد، سپس به مبارزه شديد با مفاسد محيط پرداخت، مخصوصاً مبارزه با همان انحراف معروف اخلاقى يعنى همجنس‌گرائى آنها، كه رسوائى آن در تمام