لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنا وَعْدَهُ».
در جمله‌هاى بعد، مى‌افزايند: «و زمين بهشت را ميراث ما قرار داد، و به ما بخشيد» «وَ أَوْرَثَنَا الْأَرْضَ».
منظور از «زمين» در اينجا زمين بهشت است، و تعبير به «ارث»:
يا به خاطر آن است كه اين همه نعمت در برابر زحمت كمى، به آنها داده شده، و مى‌دانيم: ميراث چيزى است كه انسان براى آن معمولًا زحمتى نكشيده است.
و يا از اين نظر است كه هر انسانى مكانى در بهشت دارد، و محلى در دوزخ، هر گاه به خاطر اعمالشان دوزخى شوند، مكان بهشتى او را به ديگران مى‌سپارند، و هر گاه بهشتى شوند، مكان دوزخيش براى ديگران باقى مى‌ماند.
و يا به خاطر اين است كه: آنها با نهايت آزادى مى‌توانند از آن استفاده كنند، همانند ميراث، كه انسان در استفاده از آن كاملًا آزاد است.
اين جمله، در حقيقت تحقق عينى آن وعده الهى است كه در آيه ٦٣ سوره «مريم» آمده: تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِيّاً: «آن بهشتى است كه به بندگان پرهيزگارمان به ميراث، مى‌دهيم».
در جمله سوم، آزادى كامل خود را در استفاده از بهشت وسيع پروردگار، چنين بيان مى‌كنند: «ما هر جا از بهشت را بخواهيم منزلگاه خود قرار مى‌دهيم» «نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ».
از آيات مختلف قرآن، استفاده مى‌شود: بهشت مركب از باغ‌هاى بسيارى است و لذا در قرآن تعبير به «جنات عدن» (باغ‌هاى جاويدان بهشت) «١» شده است، و بهشتيان، با توجه به سلسله مراتب، و مقامات معنوى، ساكن آنها