تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨١
جمله در حديثى از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مىخوانيم: مَنْ قَرَأَ سُورَةَ الزُّمَرِ لَمْ يَقْطَعِ اللَّهُ رَجَاهُ وَ أَعْطَاهُ ثَوَابَ الْخَائِفِينَ الَّذِينَ خَافُوا الله تعالى: «كسى كه سوره زمر را قرائت كند، خداوند اميدش را (از رحمت خود) قطع نخواهد كرد، و پاداش كسانى را كه از خدا مىترسند به او عطا مىكند». «١»
در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام چنين نقل شده: مَنْ قَرَأَ سُورَةَ الزُّمَرِ أَعْطاهُ اللَّهُ مِنْ شَرَفِ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ، وَ أَعَزَّهُ بِلامالٍ وَ لاعَشِيْرَةٍ، حَتّى يَهابَهُ مَنْ يَراهُ وَ حَرَّمَ جَسَدَهُ عَلَى النَّارِ: «كسى كه سوره زمر را تلاوت كند، خداوند شرف دنيا و آخرت به او مىدهد، و بدون داشتن مال و قبيله، قدرت و عزت به او مىبخشد، آن چنان كه هر كس او را ببيند از او حساب مىبرد، و بدن او را بر آتش دوزخ حرام مىكند». «٢»
مقايسه فضيلتهاى فوق با محتواى اين سوره، در زمينه خوف از پروردگار، و اميد به رحمت او، و اخلاص در عبوديت، و تسليم مطلق در برابر ذات پاك حقبه خوبى نشان مىدهد: اين پاداشها از آن كسانى است كه «تلاوت» را مقدمهاى براى «انديشه» و «انديشه» را وسيلهاى براى «ايمان و عمل» قرار مىدهند، و به تعبير ديگر: محتواى اين سوره، در درون جان آنها پياده مىشود، و تجلى آن، در تمام زندگى آنها نمايان مىگردد، آرى، چنين افرادى، درخور چنان پاداش عظيم و رحمت وسيع پروردگارند.
***