الْقُرْآنِ يُرَتِّلُونَهَا تَرْتِيلًا يُحَزِّنُونَ بِهِ أَنْفُسَهُمْ وَ يَسْتَثِيرُونَ بِهِ دَوَاءَ دَائِهِمْ فَإِذَا مَرُّوا بِآيَةٍ فِيهَا تَشْوِيقٌ رَكَنُوا إِلَيْهَا طَمَعاً وَ تَطَلَّعَتْ نُفُوسُهُمْ إِلَيْهَا شَوْقاً وَ ظَنُّوا أَنَّهَا نُصْبُ أَعْيُنِهِمْ وَ إِذَا مَرُّوا بِآيَةٍ فِيهَا تَخْوِيفٌ أَصْغَوْا إِلَيْهَا مَسَامِعَ قُلُوبِهِمْ وَ ظَنُّوا أَنَّ زَفِيرَ جَهَنَّمَ وَ شَهِيقَهَا فِي أُصُولِ آذَانِهِمْ:
«آنها شب هنگام به پا مى‌خيزند، قرآن را شمرده، و با تفكر تلاوت مى‌كنند، جان خويش را با آن در غمى دلپذير فرو مى‌برند، و داروى درد خود را از آن مى‌طلبند، هر گاه به آيه‌اى كه در آن تشويق است برخورد كنند، به آن دل مى‌بندند، چشم جانشان با شوق تمام، در آن خيره مى‌شود، و آن را نصب العين خود مى‌سازند، و هر گاه به آيه‌اى برسند كه در آن تخويف و انذار باشد، گوش دل به آن فرا مى‌دهند، گوئى صداى ناله‌ها و به هم خوردن زبانه‌هاى آتش مهيب جهنم، در گوششان طنين‌انداز است». «١»
در پايان آيه، بعد از بيان اين اوصاف، مى‌گويد: «اين مايه هدايت الهى است كه هر كس را بخواهد، به وسيله آن هدايت مى‌كند» «ذلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشاءُ».
درست است كه قرآن براى هدايت همگان نازل شده، اما تنها حق‌طلبان و حقيقت‌جويان و پرهيزگاران، از نور هدايتش بهره مى‌گيرند، و آنها كه دريچه‌هاى قلب خود را عمداً به روى آن بسته‌اند، و تاريكى تعصب و لجاجت بر روح آنها حكم‌فرماست، نه تنها بهره‌اى از آن نمى‌گيرند، بلكه بر اثر عناد و دشمنى بر ضلالتشان افزوده مى‌شود، لذا در دنباله اين سخن مى‌فرمايد: «و هر كس را خداوند گمراه سازد، هادى و راهنمائى براى او نخواهد بود» «وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ».