تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٢
اين نكته نيز قابل توجه است كه: عبادت طاغوت تنها به معنى ركوع و سجود نيست، بلكه هر گونه اطاعت را نيز شامل مىشود، چنان كه در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم: مَنْ أطاعَ جَبَّاراً فَقَدْ عَبَدَهُ!: «كسى كه اطاعت زمامدار ستمگرى كند او را پرستش كرده است»!. «١»
سپس براى معرفى اين بندگان ويژه مىگويد: «بندگان خاص مرا بشارت ده» «فَبَشِّرْ عِبادِ». «٢»
***
«آنها كه سخنان را مىشنوند، و از نيكوترين آنها پيروى مىكنند» «الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ».
«آنها كسانى هستند كه: خدا هدايتشان كرده و آنها خردمندان و صاحبان مغز و عقلند» «أُولئِكَ الَّذِينَ هَداهُمُ اللَّهُ وَ أُولئِكَ هُمْ أُولُوا الْأَلْبابِ».
اين دو آيه، كه به صورت يك شعار اسلامى درآمده، آزادانديشى مسلمانان، و انتخابگرى آنها در مسائل مختلف را به خوبى نشان مىدهد.
نخست مىگويد: «بندگان مرا بشارت ده» و بعد، اين بندگان ويژه را به اين صورت معرفى مىكند كه «آنها به سخنان اين و آن، بدون در نظر گرفتن گوينده و خصوصيات ديگر، گوش فرا مىدهند و با نيروى عقل و خرد، بهترين آنها را بر مىگزينند» هيچ گونه تعصب و لجاجتى در كار آنها نيست، و هيچ گونه محدوديتى در فكر و انديشه آنها وجود ندارد، آنها جوياى حقند و تشنه حقيقت، هر جا آن را بيابند، با تمام وجود از آن استقبال مىكنند، و از چشمه زلال آن، بىدريغ مىنوشند و سيراب مىشوند.