دادگاه بزرگ بوداين آيات نيز همان بحث را ادامه مى‌دهد، و مردم را به دو گروه «مكذبان» و «مصدقان» تقسيم مى‌كند.
گروه اول، داراى دو وصفند، چنان كه مى‌فرمايد:
«چه كسى ستمكارتر از كسى است كه بر خدا دروغ ببندد، و سخن صدق و حق را هنگامى كه به سراغ او آيد، تكذيب كند»؟! «فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَبَ عَلَى اللَّهِ وَ كَذَّبَ بِالصِّدْقِ إِذْ جاءَهُ».
افراد بى‌ايمان و مشرك، بسيار دروغ بر خدا مى‌بستند، گاه، فرشتگان را دختران او مى‌خواندند، گاه، «عيسى» را پسر او مى‌گفتند، گاه، بت‌ها را شفيعان درگاه او مى‌دانستند، و گاه، احكام دروغينى در زمينه حلال و حرام جعل مى‌كردند و به او نسبت مى‌دادند، و مانند اينها.
و اما سخن صدقى كه به سراغ آنها آمد و تكذيب كردند، همان وحى آسمانى قرآن مجيد، بود.
و در پايان آيه در يك جمله كوتاه، كيفر اين گونه افراد را چنين بيان مى‌كند:
«آيا در جهنم جايگاه كافران نيست»؟! «أَ لَيْسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوىً لِلْكافِرِينَ». «١»

هنگامى كه نام «جهنم» برده مى‌شود، بقيه عذاب‌هاى دردناك نيز در آن خلاصه شده است.
***
درباره گروه دوم، نيز دو توصيف ذكر كرده، مى‌فرمايد: «و كسى كه سخن صدق و حق را بياورد، و كسى كه آن را تصديق كند، پرهيزكاران واقعى آنها هستند» «وَ الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ أُولئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ».