نظير اين مطالب در آيات فراوان ديگرى از قرآن مجيد آمده است: در آيه ٤٧ سوره «روم» مى‌خوانيم: وَ كانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ: «يارى كردن مؤمنان حقى است مسلّم بر ما»!
و در آيه ٤٠ سوره «حج» آمده است: وَ لَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ: «خداوند هر كس را كه به يارى آئين او برخيزد، ياريش مى‌كند».
و در آيه ٥١ از سوره «غافر» مى‌خوانيم: انَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذِيْنَ آمَنُوا فِى الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يَوْمَ يَقُومُ الأَشْهادُ: «ما رسولان خود و افراد با ايمان را در زندگى دنيا و در (روز رستاخيز)- آن روز كه شاهدان به حق قيام مى‌كنند- يارى مى‌دهيم».
و بالاخره در آيه ٢١ سوره «مجادله»، با قاطعيت تمام از اين غلبه و پيروزى به عنوان يك سنت قطعى سخن مى‌گويد: كَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَ رُسُلِي: «خداوند مقرر داشته است كه من و رسولانم بطور قطع غلبه خواهيم كرد»!
بديهى است خداوندى كه بر همه چيز توانا است، و در وعده‌هاى او هرگز تخلف نبوده و نيست، مى‌تواند، به اين وعده بزرگ خود جامه عمل بپوشاند، و همانند سنتهاى تخلف‌ناپذير عالم هستى بى‌كم و كاست مردان حق را پيروز گرداند.
اين وعده الهى، يكى از مهمترين مسائلى است كه رهروان راه حق به آن دلگرمند، و از آن روح و جان مى‌گيرند، هر زمان خسته شوند با آن نفس، تازه مى‌كنند، و خون جديدى در عروقشان جارى مى‌شود.
***
يك سؤال مهم
در اينجا سؤالى مطرح مى‌شود و آن اين كه: اگر مشيت و اراده الهى بر يارى