تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤٢
همچنين كسانى كه به پيامبر صلى الله عليه و آله يا امام بر حق، نسبت دروغ دهند، آن نيز در واقع دروغ بر خدا است، چرا كه آنها از خود چيزى نمىگويند.
لذا در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم: مَنْ حَدَّثَ عَنَّا بِحَدِيْثٍ فَنَحْنُ سائِلُوهُ عَنْهُ يَوْماً فَانْ صَدَقَ عَلَيْنا فَانَّما يَصْدُقُ عَلَى اللَّهِ وَ عَلى رَسُولِهِ، وَ انْ كَذَبَ عَلَيْنا فَانَّهُ يَكْذِبُ عَلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ، لِأَنَّا اذا حَدَّثَنا لانَقُولُ قالَ فُلانٌ وَ قالَ فُلانٌ، انَّما نَقُولُ: قالَ اللَّهُ وَ قالَ رَسُولُهُ صلى الله عليه و آله ثُمَّ تَلا هذِهِ الْآيَةَ: وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ ...:
«هر كس حديثى از ما نقل كند، ما روزى از او سؤال خواهيم كرد: اگر راست گفته و از ما بوده، سخن حقى را به خدا و پيامبرش نسبت داده است، و اگر بر ما دروغ بسته، بر خدا و رسول او دروغ بسته است؛ زيرا ما هنگامى كه حديثى مىگوئيم نمىگوئيم: فلان و فلان گفتهاند، بلكه مىگوئيم: خدا گفته، پيامبرش گفته است، سپس اين آيه را تلاوت فرمود: وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ ...». «١»
اين حديث، به خوبى نشان مىدهد كه امامان اهلبيت عليهم السلام، از خود چيزى نمىگفتند، و تمام احاديث صحيح و معتبرى كه از آنها نقل شده، بازگشت به احاديث پيامبر صلى الله عليه و آله مىكند، و اين نكتهاى است كه، براى همه دانشمندان اسلام قابل دقت است.
بنابراين، افرادى هم كه امامت آنها را نپذيرفتهاند بايد سخنانشان را به عنوان رواياتى از پيامبر صلى الله عليه و آله بپذيرند، به همين مضمون، حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام در «كافى» نقل شده كه مىگويد: «حديث هر يك از ما امامان، حديث ديگرى