تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧
٢٤ وَ قِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ
٢٥ ما لَكُمْ لاتَناصَرُونَ
٢٦ بَلْ هُمُ الْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ
٢٧ وَ أَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ يَتَساءَلُونَ
٢٨ قالُوا إِنَّكُمْ كُنْتُمْ تَأْتُونَنا عَنِ الْيَمِينِ
٢٩ قالُوا بَلْ لَمْتَكُونُوا مُؤْمِنِينَ
٣٠ وَ ما كانَ لَنا عَلَيْكُمْ مِنْ سُلْطانٍ بَلْ كُنْتُمْ قَوْماً طاغِينَ
٣١ فَحَقَّ عَلَيْنا قَوْلُ رَبِّنا إِنَّا لَذائِقُونَ
٣٢ فَأَغْوَيْناكُمْ إِنَّا كُنَّا غاوِينَ
ترجمه:
٢٤- آنها را نگه داريد كه بايد بازپرسى شوند!
٢٥- شما را چه شده كه از هم يارى نمىطلبيد؟!
٢٦- ولى آنان در آن روز تسليم قدرت خداوندند!
٢٧- (و در اين حال) رو به يكديگر كرده و از هم مىپرسند؛
٢٨- مىگويند: «شما از طريق خيرخواهى وارد شديد (اما جز فريب چيزى در كارتان نبود)»!
٢٩- مىگويند: «شما خودتان اهل ايمان نبوديد؟!
٣٠- ما هيچ گونه سلطهاى بر شما نداشتيم، بلكه شما خود قومى طغيانگر بوديد!
٣١- اكنون فرمان پروردگارمان بر همه ما مسلّم شده، و همگى از عذاب او مىچشيم!