تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨٧
اكنون به توضيح زير توجه نمائيد:
قرآن مجيد، در يك جا مىگويد: يُضِلُّ بِهِ كَثِيراً وَ يَهْدِي بِهِ كَثِيراً وَ ما يُضِلُّ بِهِ إِلَّا الْفاسِقِينَ: «به وسيله آن ضرب المثل، گروهى را گمراه و گروهى را هدايت مىكند، اما جز فاسقان را گمراه نمىسازد». «١»
در اينجا سرچشمه ضلالت، فسق و خروج از اطاعت و فرمان الهى شمرده شده.
در جاى ديگر مىگويد: وَ اللَّهُ لايَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ: «خداوند قوم ستمگر را هدايت نمىكند». «٢»
در اينجا تكيه روى مسأله ظلم شده، و آن را زمينهساز ضلالت معرفى كرده است.
در جاى ديگر مىخوانيم: وَ اللَّهُ لايَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ: «خداوند قوم كافر را هدايت نمىكند». «٣»
در اينجا كفر به عنوان زمينهساز گمراهى، ذكر شده.
باز در آيه ديگر مىخوانيم: انَّ اللَّهَ لايَهْدِي مَنْ هُوَ كاذِبٌ كَفَّارٌ: «خداوند هدايت نمىكند كسى كه دروغگو و كفران كننده است». «٤»
در اينجا نيز دروغگوئى و كفران را، مقدمه ضلالت شمرده است.
و در جاى ديگر آمده: إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ: «خداوند هدايت نمىكند كسى كه اسرافكار و بسيار دروغگو است». «٥»
يعنى اسراف و دروغگوئى عامل گمراهى است.
البته، آنچه در اينجا آورديم، قسمتى از آيات قرآن، در اين زمينه است،