تفسيرهاى مختلفى گفته شده است كه مهمتر از همه سه تفسير زير است:
١- جمعى گفته‌اند: منظور از «نور ربّ»، حق و عدالت است كه خداوند صفحه زمين را در آن روز با آن نورانى مى‌كند.
مرحوم «علامه مجلسى» در «بحار الانوار» مى‌گويد: أَىْ أَضائَتِ الارْضُ بِعَدْلِ رَبِّها يَوْمَ الْقِيامَةِ لِأَنَّ نُورَ الارْضِ بِالْعَدْلِ: «يعنى زمين به عدل پروردگار در روز قيامت روشن مى‌شود؛ زيرا نور زمين به عدالت است». «١»
بعضى ديگر، حديث معروف نبوى را كه مى‌گويد: الظُّلْمُ ظُلُماتٌ يَوْمَ الْقِيامَةِ: «ظلم در قيامت در صورت تاريكى و ظلمت، مجسم مى‌شود» شاهد اين معنى گرفته‌اند. «٢»
«زمخشرى» در «كشّاف» نيز همين معنى را برگزيده مى‌گويد: «در آن روز، زمين از اقامه عدل و گسترش قسط، در حساب و ارزيابى حسنات و سيئات روشن مى‌گردد».
٢- بعضى ديگر معتقدند: اشاره به نورى است غير از نور خورشيد و ماه، كه خداوند مخصوص آن روز مى‌آفريند.
٣- مفسر عاليقدر، نويسنده «الميزان» مى‌گويد: مراد از روشن شدن زمين به نور پروردگار، كه از خصوصيات روز قيامت است همان انكشاف غطاء و كنار رفتن پرده‌ها و حجاب‌ها و ظاهر شدن حقايق اشياء و اعمال انسان‌ها از خير و شر و اطاعت و عصيان و حق و باطل مى‌باشد، سپس به آيه ٢٢ سوره «ق» بر اين معنى استدلال كرده است: لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَةٍ مِنْ هذا فَكَشَفْنا عَنْكَ غِطاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ: «تو در غفلت از اين موضوع بودى، ما پرده را از برابر