ثانياً- آفرينش همه موجودات از ناحيه او است و حتى در بقاى خود هر لحظه به فيض وجود او نيازمندند.
ثالثاً- تدبير عالم هستى و گشودن گره تمام مشكلات، و همه ارزاق به دست با قدرت او است، و حتى اگر شفاعتى هم انجام گيرد، به اذن و فرمان او خواهد بود، معنى ندارد رو به سوى ديگرى آرد.
اصلًا چنين وجودى با اين صفات، دوگانگى براى او محال است؛ زيرا دو وجود نامحدود، از جميع جهات عقلًا غير ممكن است (دقت كنيد).
سپس، براى بيان عظمت و قدرت او از دو تعبير كنائى زيبا، استفاده كرده مى‌گويد: «تمام زمين در روز قيامت در قبضه او قرار دارد، و آسمان‌ها پيچيده در دست راست او است» «وَ الْأَرْضُ جَمِيعاً قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ السَّماواتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ».
«قَبْضَة» به معنى چيزى است كه در مشت مى‌گيرند، و معمولًا كنايه از قدرت مطلقه و سلطه كامل بر چيزى است، همان گونه كه در تعبيرات روزمره مى‌گوئيم:
فلان شهر در دست من است و يا فلان ملك در قبضه و مشت من، مى‌باشد.
«مَطْوِيَّات» از ماده «طى» به معنى «به هم پيچيدن» است كه گاه، كنايه از گذشتن عمر، يا عبور از چيزى نيز مى‌باشد.
تعبير فوق، در مورد آسمان‌ها به صورت واضح‌ترى در آيه ١٠٤ سوره «انبياء» آمده است: يَوْمَ نَطْوِى السَّماءَ كَطَىِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ: «در آن روز آسمان‌ها را همچون طومارى درهم مى‌پيچيم».
كسى كه طومارى را درهم پيچيده و در دست راست گرفته، كامل‌ترين تسلط را بر آن دارد، مخصوصاً انتخاب «يمين» (دست راست) به خاطر آن است كه غالب اشخاص، كارهاى مهم را با دست راست انجام مى‌دهند، و قوت و قدرت