تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٧
٦٨ وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرى فَإِذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ
ترجمه:
٦٨- و در «صور» دميده مىشود، پس همه كسانى كه در آسمانها و زمينند مىميرند، مگر كسانى كه خدا بخواهد؛ سپس بار ديگر در «صور» دميده مىشود، ناگهان همگى به پا مىخيزند و در انتظار (حساب و جزا) هستند.
تفسير:
«نفخه صور» و مرگ و حيات عمومى بندگان
در آخرين آيات بحث گذشته، سخن از قيامت در ميان آمد، در آيه مورد بحث، همين مسأله را با ذكر بسيارى از خصوصيات، تعقيب مىكند، نخست از پايان دنيا شروع كرده، مىفرمايد: «و در صور دميده مىشود، تمام كسانى كه در آسمانها و زمين هستند مىميرند، مگر كسانى كه خدا بخواهد» «وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ».
«سپس بار ديگر در صور، دميده مىشود، ناگهان همگى به پا مىخيزند و در انتظار حساب و جزا و سرنوشت خويشند»! «ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرى فَإِذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ».
از اين آيه، به خوبى استفاده مىشود كه، در پايان جهان و آغاز رستاخيز، دو حادثه ناگهانى رخ مىدهد: در حادثه اول، همه موجودات زنده فوراً مىميرند، و در حادثه دوم، كه با فاصلهاى صورت مىگيرد، همه انسانها ناگهان زنده