چشمت كنار زديم و امروز چشمت به خوبى مى‌بيند»!
درست است كه اين اشراق الهى، در آن روز همه چيز را شامل مى‌شود ولى ذكر خصوص زمين در اين ميان، به خاطر آن است كه، هدف اصلى بيان حال مردم روى زمين در آن روز است.
البته، اين تفسيرها تضادى با هم ندارد و قابل جمع است، هر چند تفسير اول و سوم، مناسب‌تر به نظر مى‌رسد.
بدون شك، اين آيه مربوط به قيامت است و اگر مى‌بينيم در بعضى از روايات اهل بيت عليهم السلام به قيام حضرت مهدى عليه السلام تفسير شده، در حقيقت نوعى تطبيق و تشبيه است، و تأكيدى بر اين معنى است كه، به هنگام قيام مهدى عليه السلام دنيا نمونه‌اى از صحنه قيامت خواهد گرديد، و عدل و داد به وسيله آن امام به حق، و جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله، و نماينده پروردگار، در روى زمين تا آنجا كه طبيعت دنيا مى‌پذيرد حكم‌فرما خواهد شد.
«مفضل بن عمر» از «امام صادق» عليه السلام نقل مى‌كند: اذا قامَ قائِمُنا أَشْرَقَتِ الارْضُ بِنُورِ رَبِّها وَ اسْتَغْنَى الْعِبادُ عَنْ ضُوءِ الشَّمْسِ وَ ذَهَبَتِ الظُّلْمَةُ!: «هنگامى كه قائم ما قيام كند، زمين به نور پروردگارش روشن مى‌شود، و بندگان از نور آفتاب، مستغنى مى‌شوند و ظلمت برطرف مى‌گردد». «١»
در جمله دوم، از اين آيه سخن از «نامه اعمال» است مى‌گويد: «در آن روز نامه‌هاى اعمال را پيش مى‌نهند، و به آن رسيدگى مى‌كنند» «وَ وُضِعَ الْكِتابُ».
نامه‌هائى كه تمامى اعمال انسان، از كوچك و بزرگ در آن جمع است و به گفته قرآن در آيه ٤٩ سوره «كهف»: لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصاها: