«جز توصيفى كه بندگان مخلص خدا (از روى آگاهى و معرفت در مورد او دارند) هيچ توصيفى شايسته ذات مقدسش نيست» «إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ».
به اين ترتيب، هر گونه توصيفى كه مردم درباره خدا مى‌كنند، نادرست است، و خداوند از آن پاك و منزه است، جز توصيفى كه بندگان مخلص از او دارند، بندگانى كه از هر گونه شرك و هواى نفس و جهل و گمراهى مبرا هستند، و خدا را جز به آنچه خودش اجازه داده، توصيف نمى‌كنند. «١»
درباره «عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ» ذيل آيه ١٢٨ همين سوره، بحثى داشته‌ايم.
آرى، براى شناخت خدا نبايد دنبال خرافاتى افتاد كه از اقوام جاهلى باقى مانده، و انسان از بيان آنها شرم دارد، بايد به سراغ بندگان مخلصى رفت كه گفتار آنها روح انسان را به اوج آسمان‌ها، پرواز مى‌دهد، و در نور وحدانيت او محو مى‌سازد، هر گونه شائبه شرك را از دل مى‌شويد، و هر گونه «تجسم» و «تشبيه» را از فكر مى‌زدايد.
بايد به سراغ سخنان پيامبر صلى الله عليه و آله و خطبه‌هاى «نهج البلاغه» على عليه السلام و دعاهاى پر مغز امام سجاد عليه السلام در «صحيفه سجاديه» رفت، و در پرتو توصيف‌هاى اين بندگان خدا، خدا را شناخت.
اميرمؤمنان على عليه السلام در يك جا مى‌فرمايد: لَمْ‌يُطْلِعِ الْعُقُولَ عَلَى تَحْدِيدِ صِفَتِهِ، وَ لَمْ‌يَحْجُبْهَا عَنْ وَاجِبِ مَعْرِفَتِهِ، فَهُوَ الَّذِي تَشْهَدُ لَهُ أَعْلَامُ الْوُجُودِ، عَلَى إِقْرَارِ قَلْبِ ذِي الْجُحُودِ، تَعَالَى اللَّهُ عَمَّا يَقُولُهُ الْمُشَبِّهُونَ بِهِ وَ الْجَاحِدُونَ لَهُ عُلُوّاً كَبِيراً:
«نه عقول را بر كنه صفات خويش آگاه ساخته، و نه آنها را از معرفت و