٥- تعبير «مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ» بعد از جمله «لاتَقْنَطُوا» تأكيد بيشترى بر اين خير و محبت مى‌باشد.
٦- هنگامى كه به جمله «إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ» مى‌رسيم كه با حرف تأكيد آغاز شده و كلمه «الذنوب» (جمع با الف و لام) همه گناهان را بدون استثنا در بر مى‌گيرد، سخن اوج مى‌گيرد و درياى رحمت مواج مى‌شود.
٧- هنگامى كه «جَمِيْعاً» به عنوان تأكيد ديگرى بر آن افزوده مى‌شود اميدوارى به آخرين مرحله مى‌رسد.
٨ و ٩- توصيف خداوند به «غفور» و «رحيم» كه دو وصف از اوصاف اميدبخش پروردگار است، در پايان آيه، جائى براى كمترين يأس و نوميدى باقى نمى‌گذارد.
آرى، به همين دليل، آيه فوق گسترده‌ترين آيات قرآن است، كه شمول آن هر گونه گناه را در بر مى‌گيرد، و نيز به همين دليل، از اميدبخش‌ترين آيات قرآن مجيد محسوب مى‌شود.
و به راستى، از كسى كه درياى لطفش بيكران و شعاع فيضش نامحدود است جز اين انتظارى نمى‌توان داشت.
از كسى كه «رحمتش بر غضبش پيشى گرفته» و بندگان را براى رحمت آفريده، نه براى خشم و عذاب، غير از اين چشم‌داشتى نيست.
چه خداوند رحيم و مهربانى! و چه پروردگار پر مهر و محبتى!!
در اينجا دو مسأله، فكر مفسران را به خود مشغول ساخته كه اتفاقاً راه حل آن در خود آيه و آيات بعد نهفته است:
نخست اين كه: آيا عموميت آيه، همه گناهان حتى شرك و گناهان كبيره ديگر را فرا مى‌گيرد؟ اگر چنين است، پس چرا در آيه ٤٨ سوره «نساء» شرك از