تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣٢
٥٦ أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ يا حَسْرَتى عَلى ما فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ وَ إِنْ كُنْتُ لَمِنَ السَّاخِرِينَ
٥٧ أَوْ تَقُولَ لَوْ أَنَّ اللَّهَ هَدانِي لَكُنْتُ مِنَ الْمُتَّقِينَ
٥٨ أَوْ تَقُولَ حِينَ تَرَى الْعَذابَ لَوْ أَنَّ لِي كَرَّةً فَأَكُونَ مِنَ الْمُحْسِنِينَ
٥٩ بَلى قَدْ جاءَتْكَ آياتِي فَكَذَّبْتَ بِها وَ اسْتَكْبَرْتَ وَ كُنْتَ مِنَ الْكافِرِينَ
ترجمه:
٥٦- (اين دستورها براى آن است كه) مبادا كسى روز قيامت بگويد: «افسوس بر من از كوتاهىهائى كه در اطاعت فرمان خدا كردم و از مسخره كنندگان (آيات او) بودم»!
٥٧- يا بگويد: «اگر خداوند مرا هدايت مىكرد، از پرهيزگاران بودم»!
٥٨- يا هنگامى كه عذاب را مىبيند بگويد: «اى كاش بار ديگر (به دنيا) باز مىگشتم و از نيكوكاران بودم»!
٥٩- آرى، آيات من به سراغ تو آمد، اما آن را تكذيب كردى و تكبر نمودى و از كافران بودى!
تفسير:
آن روز پشيمانى بيهوده است
در آيات گذشته، دستور مؤكدى براى توبه و اصلاح و جبران اعمال گذشته آمده بود، آيات مورد بحث، در تعقيب آن آمده، نخست مىگويد: «اين دستورها به خاطر آن داده شد كه مبادا كسى روز قيامت بگويد: افسوس بر من از