عملش در اين دنيا، در سرحد ايمان و عمل ديگران نبوده، هرگز آرزوى مقام آنها را نخواهد كرد؛ چرا كه يك آرزوى غير منطقى است.
تعبير «عِنْدَ رَبِّهِمْ» (نزد پروردگارشان) بيان نهايت لطف الهى درباره آنها است، گوئى هميشه ميهمان او هستند، و هر چه بخواهند نزد او دارند.
تعبير «ذلِكَ جَزاءُ الْمُحْسِنِينَ» (اين است پاداش نيكوكاران) و به اصطلاح استفاده از اسم ظاهر، به جاى ضمير، اشاره به اين است كه: علت اصلى اين پاداش‌ها، همان احسان و نيكوكارى آنها است.
***
دومين و سومين پاداش به آنان را به اين صورت، بيان مى‌كند: «مى‌خواهند تا خداوند بدترين اعمالى كه انجام داده‌اند را بيامرزد، و جبران كند، و آنها را به بهترين اعمالى كه انجام مى‌دادند پاداش دهد» «لِيُكَفِّرَ اللَّهُ عَنْهُمْ أَسْوَأَ الَّذِي عَمِلُوا وَ يَجْزِيَهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ الَّذِي كانُوا يَعْمَلُونَ». «١»

چه تعبير جالبى؟ از يكسو، اين تقاضا را دارند كه بدترين اعمالشان در سايه لطف الهى پوشانده شود، و با آب توبه اين لكه‌ها از دامانشان پاك گردد، و از سوى ديگر، تقاضايشان اين است كه خداوند بهترين اعمالشان را معيار پاداش قرار دهد، و همه اعمال آنها را به حساب آن بپذيرد!
و خداوند نيز، با تعبيرى كه در اين آيات بيان فرموده، درخواست آنان را پذيرفته است، بدترين را مى‌بخشد، و بهترين را معيار پاداش قرار مى‌دهد.
بديهى است، هنگامى كه لغزش‌هاى بزرگ‌تر، مشمول عفو الهى گردد، بقيه،