***
و در آخرين آيه، به عنوان يك استثناء مى‌فرمايد: «مگر بندگان مخلص خدا» «إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ».
در واقع اين جمله اشاره به آن است كه عاقبت اين اقوام را بنگر كه چگونه آنها را به عذاب دردناكى گرفتار كرديم، و هلاك نموديم، و جز بندگان با ايمان و مخلص كه از اين مهلكه جان سالم به در بردند. «١»
قابل توجه اين كه: در اين سوره، پنج بار روى بندگان «مخلص» خدا در آيات مختلف تكيه شده، و اين نشانه‌اى است از عظمت مقام آنها، و همان گونه كه قبلًا اشاره كرديم، آنها كسانى هستند كه در معرفت و ايمان و جهاد نفس آنچنان پيروز شده‌اند، كه خداوند آنها را برگزيده و خالص كرده، و به همين دليل در برابر انحرافات و لغزش‌ها مصونيت پيدا كرده‌اند.
شيطان از نفوذ در آنها عاجز و مأيوس است، و از روز نخست در برابر آنها سپر انداخته، و اظهار عجز كرده است.
غوغاى محيط، وسوسه‌هاى اغواگران، تقليد نياكان و فرهنگ‌هاى غلط و طاغوتى، هرگز نمى‌تواند آنها را از مسيرشان منحرف سازد.
و اين در حقيقت، پيامى است الهام بخش براى مؤمنان مقاوم آن روز در «مكّه»، و براى ما مسلمانان در دنياى پرغوغاى امروز، كه از انبوه دشمنان نهراسيم و بكوشيم در صف عباد اللَّه مخلصين جاى گيريم.
***