و در مرحله چهارم، ريشه اصلى همه اينها كه «ايمان» است را طرح مى‌كند و مى‌گويد: «مسلماً او (الياس) از بندگان مؤمن ماست» «إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ».
«ايمان» و «عبوديت» سرچشمه احسان، و «احسان» عامل قرار گرفتن در صف مخلصين است و مشمول سلام خدا شدن.
***
نكته‌ها:
١- «الياس» كيست؟
در اين كه «الياس» عليه السلام يكى از پيامبران بزرگ خدا است، ترديدى نيست، و آيات مورد بحث با صراحت اين مسأله را بيان كرده، آنجا كه مى‌گويد: «إِنَّ إِلْياسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ».
نام اين پيامبر در دو آيه از قرآن مجيد آمده است: يكى در همين سوره، و ديگرى در سوره «انعام» همراه گروه ديگرى از پيامبران آنجا كه مى‌فرمايد: «وَ زَكَرِيَّا وَ يَحْيى‌ وَ عِيسى‌ وَ إِلْياسَ كُلٌّ مِنَ الصَّالِحِينَ». «١»

ولى، در اين كه «الياس» عليه السلام نام ديگر يكى از پيامبران است كه در قرآن نامشان آمده، يا مستقلًا نام پيغمبرى است، و ويژگى‌هاى او كدام است؟ مفسران نظرات گوناگونى دارند:
الف: بعضى معتقدند: «الياس» عليه السلام همان «ادريس» عليه السلام است (زيرا ادريس، ادراس نيز تلفظ شده، و با تغيير مختصرى الياس شده است).
ب: «الياس» عليه السلام از پيامبران «بنى اسرائيل» است، فرزند «ياسين» از نواده‌هاى «هارون» برادر «موسى» عليه السلام.