تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨٢

العمل اعمال خالص و پاك و مجاهده در طريق «اللَّه» دارد. «١»
***
نكته:
هدايت و ضلالت از سوى خدا است
«هدايت» در لغت به معنى «دلالت و راهنمائى توأم با لطف و دقت» است «٢» و آن را به دو شعبه تقسيم كرده‌اند: «ارائه طريق» و «ايصال به مطلوب» و به تعبير ديگر «هدايت تشريعى» و «هدايت تكوينى». «٣»

توضيح اين كه: گاه، انسان راه را به كسى كه طالب آن است با دقت تمام و لطف و عنايت نشان مى‌دهد، اما پيمودن راه و رسيدن به مقصود بر عهده خود او است.
ولى گاه، دست طالبان را مى‌گيرد و علاوه بر ارائه طريق او را به مقصد مى‌رساند.
به تعبير ديگر، در مرحله اول، تنها به بيان قانون پرداخته، شرائط پيمودن راه و رسيدن به مقصد را بيان مى‌كند، ولى در مرحله دوم، علاوه بر اين، وسائل سفر را فراهم مى‌سازد، موانع را بر طرف، و مشكلات را حل، و مسافران اين راه را تا مقصد همراهى، حمايت و حفاظت مى‌كند.
نقطه مقابل آن «اضلال» است.