مى‌كنيم و همان گفتگوهاى پيشين، در تفسير اين حروف مقطعه مطرح مى‌شود كه:
آيا اينها اشاره به عظمت قرآن مجيد است كه از مواد ساده‌اى همچون حروف الفبا تشكيل شده، با محتوائى كه جهان انسانيت را دگرگون مىسازد؟ و اين قدرت‌نمائى عجيب خدا است كه از آن مواد ساده، چنين تركيب شگرفى به وجود آورده؟.
يا اشاره، به اسرار و رموزى است كه ميان خداوند و پيامبرش بوده و پيامى است از آشنا به سوى آشنا!
و يا تفسيرهاى ديگر.
جمعى از مفسران، در اينجا مخصوصاً روى علامت اختصارى بودن «ص» نسبت به «اسماء اللَّه» يا غير آن، تكيه كرده‌اند، چرا كه بسيارى از اسماء اللَّه با «ص» شروع مى‌شود مانند: «صادق»، «صمد» و «صانع» و يا اشاره به جمله «صدق اللَّه» است كه در يك حرف خلاصه شده است.
شرح بيشتر، پيرامون تفسير حروف مقطعه را در آغاز سوره‌هاى «بقره»، «آل عمران» و «اعراف» (در جلد اول و دوم و ششم) مطالعه فرمائيد.
آن گاه مى‌فرمايد: «سوگند به قرآنى كه داراى «ذكر» است كه تو بر حقى و اين كتاب اعجاز الهى است» «وَ الْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ». «١»

قرآن هم خودش «ذكر» است و هم داراى ذكر «ذكر»، به معنى يادآورى و زدودن زنگار غفلت از صفحه دل، ياد خدا، ياد نعمت‌هاى او، ياد دادگاه بزرگ رستاخيز، و ياد هدف خلقت انسان.