دو جنس اطلاق مى‌گردد، ولى در تعبيرات عربى چنين نيست، لذا در آغاز همين آيه از همسر آدم به عنوان «زوج» تعبير شده است).
تعبير به «أَنْزَلَ لَكُمْ» (براى شما نازل كرد)، در مورد چهارپايان- چنان كه قبلًا هم گفته‌ايم- به معنى فرستادن از مكان بالا نيست، بلكه، در اين گونه موارد به معنى «نزول مقامى» و نعمتى است كه از مقام برتر، به مقام پائين‌تر داده شود.
اين احتمال را نيز داده‌اند كه: «انزال» در اينجا از ماده «نزل» (بر وزن رسل) به معنى پذيرائى‌كردن ميهمان، يا نخستين چيزى است كه براى پذيرائى ميهمان مى‌آورند، نظير آنچه در سوره «آل عمران» آيه ١٩٨ درباره بهشتيان آمده:
خالِدِينَ فِيها نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ: «جاودانه در آن مى‌مانند، اين پذيرائى از ناحيه خداست».
بعضى از مفسران، نيز گفته‌اند: چهارپايان گر چه از مكان بالا نازل نشده‌اند، ولى مقدمات حيات و پرورش آنها كه قطرات جان‌پرور باران، و اشعه حياتبخش آفتاب است، از سمت بالا به زمين مى‌آيد.
تفسير چهارمى نيز، براى اين تعبير گفته‌اند و آن اين كه: همه موجودات در آغاز در خزانه علم و قدرت پروردگار، در عالم غيب، بوده‌اند، سپس از مقام «غيب» به مقام «شهود» و ظهور و بروز، رسيده‌اند، لذا از آن تعبير به «انزال» شده است‌چنان كه در آيه ٢١ سوره «حجر» مى‌خوانيم: وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ: «خزائن و منابع هر چيزى نزد ماست و ما جز به مقدار معلوم از آن نازل نمى‌كنيم». «١»
ولى تفسير اول، از همه مناسب‌تر به نظر مى‌رسد، هر چند تضادى در ميان اين تفاسير نيست، و ممكن است همه در مفهوم آيه جمع باشد.