مى‌دانيم: اين از جمله خوارق عاداتى بود كه در اختيار پيامبران قرار مى‌گرفت، يك مسأله عادى و معمولى نبود، يك موهبت فوق‌العاده و يك اعجاز بود، و اين امور در برابر قدرت خداوند، امر ساده‌اى است و چه بسيارند مسائلى كه ما اصل آن را مى‌دانيم اما از جزئياتش خبر نداريم.
در اينجا سؤالى پيش مى‌آيد كه: تعبير به «رُخاء» (نرم و ملايم) كه در اين آيه وارد شده با تعبير «عاصفه» (تندباد) كه در آيه ٨١ سوره «انبياء» آمده است هماهنگ نيست، آنجا كه مى‌فرمايد: وَ لِسُلَيْمانَ الرِّيحَ عاصِفَةً تَجْرِي بِأَمْرِهِ إِلى‌ الْأَرْضِ الَّتِي بارَكْنا فِيها: «ما تندباد را مسخر سليمان ساختيم كه به فرمان او به سوى سرزمينى كه آن را بركت داده بوديم، حركت مى‌كرد».
اين سؤال را از دو راه مى‌توان پاسخ گفت:
نخست اين كه: توصيف به «عاصفه» (تندباد) براى بيان سرعت آن است، و توصيف به «رخاء» بيان منظم بودن و نرم بودن حركات آن، به طورى كه آنها در عين حركت سريع، احساس ناراحتى نمى‌كردند، درست مانند وسائل تكامل يافته سريع السير كنونى كه بعضاً انسان به هنگامى كه با آن سفر مى‌كند اين احساس را دارد: گوئى در اطاق خانه‌اش نشسته است، در حالى كه با سرعت سرسام‌آورى، در حركت است.
ديگر اين كه: بعضى از مفسران، اين دو آيه را ناظر به دو نوع باد دانسته‌اند كه هر دو را خداوند در اختيار سليمان قرار داده بود، نوعى سريع السير و نوعى آرام.
***
٢- موهبت ديگر خداوند به سليمان عليه السلام مسأله تسخير موجودات سركش و قرار دادن آنها در اختيار او براى انجام كارهاى مثبت بود، چنان كه در آيه بعد