همان گونه كه قبلًا نيز اشاره كرديم، نه ترسيم نعمت‌هاى بهشتى آنچنان كه هست در اين دنيا براى ما ممكن است، و نه عذاب‌هاى دوزخيان. تنها شبحى از دور با عباراتى كوتاه از آن، در ذهن ما ترسيم مى‌شود (پروردگارا ما را در پناه لطفت از اين عذاب‌ها محفوظ دار).
***
در آخرين آيات مورد بحث، قرآن دليل اصلى گرفتارى دوزخيان را در چنگال اين مجازات‌هاى دردناك در دو جمله كوتاه و پرمعنى بيان كرده، مى‌گويد: «آنها پدران خود را گمراه يافتند» «إِنَّهُمْ أَلْفَوْا آباءَهُمْ ضالِّينَ».
***
«اما با اين حال، با سرعت و بى‌اختيار به دنبال آنها مى‌دوند» «فَهُمْ عَلى‌ آثارِهِمْ يُهْرَعُونَ».
جالب اين كه: در اينجا «يُهْرَعُونَ» به صورت «صيغه مجهول» از ماده «هَرَعَ» يا «اهراع» كه به معنى با سرعت دويدن است آمده، اشاره به اين كه: چنان دل و دين بر تقليد نياكان باخته‌اند كه گوئى آنها را به سرعت و بى‌اختيار، به دنبالشان مى‌دوانند، گوئى از خود اراده‌اى ندارند و اين اشاره به نهايت تعصب و شيفتگى آنها به خرافات نياكان است.
***