تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٥

١١١ إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ
١١٢ وَ بَشَّرْناهُ بِإِسْحاقَ نَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ
١١٣ وَ بارَكْنا عَلَيْهِ وَ عَلى‌ إِسْحاقَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِما مُحْسِنٌ وَ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ مُبِينٌ
ترجمه:
١١١- او از بندگان با ايمان ماست!
١١٢- ما او را به اسحاق- پيامبرى از شايستگان- بشارت داديم!
١١٣- ما به او و اسحاق بركت داديم؛ و از دودمان آن دو، افرادى بودند نيكوكار و افرادى آشكارا به خود ستم كردند!
تفسير:
«ابراهيم» بنده مؤمن خدا!
سه آيه فوق، آخرين آياتى است كه ماجراى ابراهيم و فرزندانش را تعقيب و تكميل مى‌كند، و در حقيقت، هم بيان دليلى است بر آنچه گذشت و هم نتيجه‌اى براى آن.
نخست مى‌گويد: «او (ابراهيم) از بندگان با ايمان ما است» «إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ».
در واقع اين جمله، دليلى است بر آنچه گذشت، و اين حقيقت را بيان مى‌كند كه اگر ابراهيم عليه السلام همه هستى و وجود خويش و حتى فرزند عزيزش، را يك جا