***
«سلام و درود بر نوح در ميان جهانيان باد» «سَلامٌ عَلى‌ نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ».
چه افتخارى از اين برتر و بالاتر، كه خداوند بر او سلام مى‌فرستد، سلامى كه در ميان جهان و جهانيان باقى مى‌ماند، و تا دامنه قيامت گسترده مى‌شود، سلام خدا توأم با ثناء جميل و ذكر خير بندگانش.
جالب اين كه: كمتر سلامى در قرآن به اين گستردگى و وسعت درباره كسى ديده مى‌شود، به خصوص اين كه «العالمين» (به مقتضاى اين كه جمع است و توأم با الف و لام) آن چنان معنى وسيعى دارد كه نه تنها همه انسان‌ها، بلكه عوالم فرشتگان و ملكوتيان را نيز ممكن است در بر گيرد.
***
و براى آن كه اين برنامه براى ديگران الهام بخش گردد، مى‌افزايد: «ما اين گونه نيكوكاران را جزا و پاداش مى‌دهيم»! «إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ».
***
«چرا كه او از بندگان با ايمان ما بود» «إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ».
در حقيقت، مقام عبوديت و بندگى، و همچنين ايمان توأم با احسان و نيكوكارى كه در دو آيه اخير آمده، دليل اصلى لطف خداوند نسبت به «نوح» عليه السلام و نجاتش از اندوه بزرگ و سلام و درود الهى بر او بود، كه اگر اين برنامه از ناحيه ديگران نيز تعقيب شود، مشمول همان رحمت و لطفند كه نوح بود؛ چرا كه معيارهاى الطاف پروردگار، تخلف ناپذير است و جنبه شخصى و خصوصى ندارد.
***
در آخرين آيه مورد بحث، با جمله‌اى كوتاه و كوبنده سرنوشت آن قوم ظالم