تفسير:
گوشه‌اى از داستان «نوح» عليه السلام
از اينجا شرح داستان نُه نفر از پيامبران بزرگ خدا آغاز مى‌شود كه در آيات پيشين به طور سربسته به آن اشاره شده بود.
نخست: از «نوح» عليه السلام شيخ الانبياء و نخستين پيامبر اولوا العزم، شروع مى‌كند، و قبل از هر چيز به دعاى پرسوز او هنگامى كه از هدايت قومش مأيوس شد، پرداخته مى‌فرمايد: «نوح، ما را ندا كرد، ما هم اجابت كرديم، و چه خوب اجابت كننده‌اى هستيم» «وَ لَقَدْ نادانا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ». «١»

اين دعا ممكن است اشاره به همان باشد كه در سوره «نوح» آمده: وَ قالَ نُوحٌ رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً* إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبادَكَ وَ لا يَلِدُوا إِلَّا فاجِراً كَفَّاراً: «نوح گفت: پروردگارا! احدى از كافران را بر روى زمين مگذار* چرا كه اگر آنها را به حال خود واگذارى بندگانت را گمراه مى‌كنند، و جز افرادى فاجر و كافر نسلى از آنها متولد نخواهد شد» (هم خود فاسدند و هم نسل آينده آنها). «٢»
و يا دعائى كه به هنگام سوار شدن بر كشتى به پيشگاه خدا عرض كرد: رَبِّ أَنْزِلْنِى مُنْزِلًا مُبارَكاً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ: «پروردگارا! ما را در منزلگاهى پر بركت فرود آور، و تو بهترين فرودآورندگانى». «٣»
و يا دعائى كه در سوره «قمر» آيه ١٠ آمده: فَدَعا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ:
«نوح پروردگارش را چنين خواند: من در چنگال اين قوم مغلوبم مرا يارى فرما».