ولى لحن آيات مورد بحث، با آيات سوره «كهف» چندان هماهنگ نيست، و حكايت از دو داستان جداگانه مى‌كند.
بعضى ديگر از مفسران، آن را ناظر به دو نفر شريك يا رفيق مى‌دانند كه ثروت زيادى داشتند، يكى انفاق‌هاى زيادى كرد، و ديگرى كه به اين امور اعتقادى نداشت، خوددارى نمود، بعد از مدتى انفاق‌كننده نيازمند شد و مورد سرزنش رفيقش قرار گرفت، و با استهزاء به او گفت: أَ انَّكَ لَمِنَ الْمُصَدِّقِيْن: «آيا تو در راه خدا انفاق مى‌كنى»؟. «١»
اما اين شأن نزول، متوقف بر اين است كه «مُصَدِّقِين» را در آيات مورد بحث با تشديد «صاد» بخوانيم كه مربوط به انفاق و صدقه دادن بوده باشد.
در حالى كه در قرائت مشهور «مصدقين» بدون تشديد «صاد» است، بنابراين شأن نزول مزبور با قرائت مشهور سازگار نيست.
***
٣- براى چنين مواهبى بايد تلاش كرد
آيا سزاوار است انسان سرمايه گران‌بهاى عمر و استعدادهاى خلّاق خداداد را در امورى مصرف كند كه همانند حباب بر روى آب ناپايدار است؟ متاعى است كم‌ارزش و بى‌دوام، متاعى است پرآفت و پر دردسر.
و يا اين نيروهاى پر ارزش را در مسيرى به كار گيرد كه نتيجه آن حيات جاويدان و مواهب بى‌پايان و خشنودى پروردگار است؟
قرآن در آيات فوق، چه تعبير زيبائى دارد، مى‌گويد: تلاشگران براى اين چنين هدفى بايد تلاش كنندبراى بهشتى مملو از لذات روحانى، و پر از نعمت‌هاى جسمانى كه شراب طهورش انسان را در نشئه‌اى ملكوتى فرو