تفسير آن احتمالات متعددى داده شده كه در عين حال قابل جمع است:
نخست اين كه: آنها تنها به همسران خود نگاه مى‌كنند، چشم خود را از همه چيز برگرفته، و به آنان مى‌نگرند.
ديگر اين كه: اين تعبير، كنايه از اين است كه آنها فقط به همسرانشان عشق مى‌ورزند، و جز مهر آنها مهر ديگرى را در دل ندارند كه اين خود يكى از بزرگترين امتيازات يك همسر است، كه جز به همسرش نينديشد و جز به او عشق نورزد.
تفسير ديگر اين كه: آنها چشمانى خمار دارند، همان حالت مخصوصى كه در بسيارى از اشعار شعرا به عنوان يك توصيف زيبا از چشم مطرح است. «١»
البته، معنى اول و دوم مناسبتر به نظر مى‌رسد، هر چند جمع ميان معانى نيز بى‌مانع است.
كلمه «عِيْن» (بر وزن مين) جمع «عيناء» به معنى زن درشت چشم است.
***
بالاخره، آخرين آيه مورد بحث توصيف ديگرى براى همين همسران بهشتى بيان كرده، و پاكى و قداست آنها را با اين عبارت بيان مى‌كند: «بدن آنها از شدت پاكى و ظرافت و سفيدى و صفا، همچون تخم مرغ‌هائى است كه نه دست انسان آن را لمس كرده و نه گرد و غبارى بر آن نشسته، بلكه در زير بال و پر مرغ پنهان و پوشيده مانده است»! «كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَكْنُونٌ».
«بَيْض» جمع «بيضه» به معنى تخم مرغ است (هر نوع مرغ)، و «مَكْنُون» از ماده «كن» (بر وزن جن) به معنى پوشيده و مستور است.
اين تشبيه قرآن، هنگامى به درستى روشن مى‌شود كه انسان در آن لحظاتى