٦٩ وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها وَ وُضِعَ الْكِتابُ وَ جِي‌ءَ بِالنَّبِيِّينَ وَ الشُّهَداءِ وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَ هُمْ لايُظْلَمُونَ
٧٠ وَ وُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِما يَفْعَلُونَ
ترجمه:
٦٩- و زمين (در آن روز) به نور پروردگارش روشن مى‌شود، و نامه‌هاى اعمال را پيش مى‌نهند و پيامبران و گواهان را حاضر مى‌سازند، و ميان آنها به حق داورى مى‌شود و به آنان ستم نخواهد شد!
٧٠- و به هر كس آنچه انجام داده است بى‌كم و كاست داده مى‌شود؛ و او نسبت به آنچه انجام مى‌دادند از همه آگاه‌تر است.
تفسير:
آن روز كه زمين به نور خدا روشن مى‌شود
در اين آيات، بحث‌هاى مربوط به قيامت كه در آيات قبل شروع شده، همچنان ادامه مى‌يابد.
در اين دو آيه، هفت جمله است كه هر كدام مطلبى را پيرامون معاد مى‌گويد كه مكمل مطلب ديگر، و يا بيان دليلى براى آن است و از انسجام خاصى برخوردار مى‌باشد.
نخست مى‌فرمايد: «در آن روز زمين به نور پروردگار روشن مى‌شود» «وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها».
در اين كه: منظور از اين «اشراق» و روشنائى به نور الهى چيست