مى‌ميرند، سپس گروهى را استثنا مى‌كند و مى‌فرمايد: «الَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ» (مگر كسانى كه خدا بخواهد) در اين كه اين كسان كيانند؟ در ميان مفسران گفتگو است.
گروهى معتقدند: آنها جمعى از فرشتگان بزرگ خدا همچون «جبرئيل»، «ميكائيل»، «اسرافيل» و «عزرائيل» مى‌باشند.
در روايتى نيز، به اين معنى اشاره شده است. «١»
بعضى، حاملان عرش خدا را نيز بر آن افزوده‌اند (چنان كه در روايت ديگرى آمده است). «٢»
و بعضى ديگر، ارواح شهدا را كه به حكم آيات قرآن: أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُون: «زنده‌اند و در نزد پروردگارشان روزى مى‌برند»، مستثنا دانسته‌اند.
در روايتى نيز به اين معنى اشاره شده. «٣»
البته، اين روايات منافاتى با هم ندارند، ولى به هر حال، از ذيل بعضى از همين روايات به خوبى استفاده مى‌شود، كه اين گروه باقى مانده نيز، سرانجام مى‌ميرند به گونه‌اى كه در سرتاسر عالم هستى، موجودى زنده نخواهد بود، جز خداوند «حَىٌّ لايَمُوت».
در اين كه: مرگ براى فرشتگان يا ارواح شهدا، انبيا و اوليا چگونه است، احتمال دارد، مراد از مرگ، درباره آنها گسستن پيوند روح از قالب مثالى بوده باشد، يا از كار افتادن فعاليت مستمرِ ارواح.
***