شيپور، يا شبيه آن است: فَاذا نُقِرَ فِى النَّاقُورِ* فَذلِكَ يَوْمَئِذٍ يَوْمٌ عَسِيْرٌ. «١»

و در بعضى از موارد، تعبير «قارعة» به معنى كوبنده شديد، ديده مى‌شود. «٢»
و بالاخره، در بعضى ديگر، تعبير «صيحه» آمده است كه آن، به معنى صداى عظيم است، مانند آيه ٤٩ سوره «يس»: «ما يَنْظُرُونَ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَ هُمْ يَخِصِّمُونَ»، اين آيه از «صيحه» پايان جهان، سخن مى‌گويد، كه مردم را غافلگير مى‌سازد، و در آيه ٥٣ سوره «يس»: «إِنْ كانَتْ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ جَمِيعٌ لَدَيْنا مُحْضَرُونَ»، سخن از صيحه رستاخيز است، كه همه مردم به دنبال آن زنده مى‌شوند، و در محضر عدل پروردگار، حضور مى‌يابند.
از مجموع اين آيات، استفاده مى‌شود كه در پايان جهان، صيحه عظيمى اهل آسمان‌ها و زمين را مى‌ميراند، و اين «صيحه مرگ» است.
و در آغاز رستاخيز، با صيحه و فرياد عظيمى همه زنده مى‌شوند، و به پا مى‌خيزند، و اين «فرياد حيات و زندگى» است.
اما اين دو فرياد، دقيقاً چگونه است؟ چه اثرى در صيحه اول، و چه تأثيرى در صيحه دوم است؟ جز خدا كسى نمى‌داند، و لذا در بعضى از روايات، در توصيف «صور» كه «اسرافيل» در پايان جهان در آن مى‌دمد، چنين آمده است: وَ لِلْصُّورِ رَأْسٌ واحِدٌ وَ طَرَفانِ، وَ بَيْنَ طَرَفِ رَأْسِ كُلٍّ مِنْهُما الَى الْآخَرِ مِثْلُ ما بَيْنَ السَّماءِ الَى الارْضِ!: «شيپور (اسرافيل) يك سر و دو شاخه دارد، كه فاصله ميان اين دو شاخه، با يكديگر مانند فاصله آسمان تا زمين است»!