چرا كه منبع اصلى، و سرچشمه واقعى همه خيرات و بركات را، رها كرده و در بيراهه‌ها سرگردان شده‌اند، از كسى كه تمام كليدهاى آسمان و زمين به دست او است، روى برتافته و به سراغ موجودات ناتوانى رفته‌اند كه، مطلقاً كارى از آنها ساخته نيست.
در حديثى از اميرمؤمنان على عليه السلام آمده كه: از رسول خدا صلى الله عليه و آله تفسير «مقاليد» را پرسيدم، فرمود: يا عَلِىُّ! لَقَدْ سَئَلْتَ عَنْ عَظِيْمِ الْمَقالِيْدِ، هُوَ أَنْ تَقُولَ: عَشْراً اذا أَصْبَحْتَ، وَ عَشْراً اذا أَمْسَيْتَ، لا الهَ الَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ سُبْحانَ اللَّهُ وَ الْحَمْدُ للَّهِ وَ اسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَ لا قُوَّةَ الَّا بِاللَّهِ (هُوَ) الاوَّلُ وَ الآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ لَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ الْحَمْدُ (يُحْيِي وَ يُمِيْتُ) بِيَدِهِ الْخَيْرُ وَ هُوَ عَلى‌ كُلِّ شَىْ‌ءٍ قَدِيْرٌ: «از كليدهاى بزرگى سؤال كردى، آن اين است كه: هر صبح و شام ده بار اين جمله‌ها را تكرار كنى، لا الهَ الَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ سُبْحانَ اللَّهُ وَ الْحَمْدُ للَّهِ ... تا آخر حديث».
سپس افزود: «كسى كه هر صبح و شام، ده بار اين كلمات را تكرار كند، خداوند به او شش پاداش مى‌دهد، يكى از آنها اين است: خداوند او را از شيطان و لشكر شيطان حفظش مى‌كند، تا سلطه‌اى بر او نداشته باشند». «١»
ناگفته روشن است، گفتن اين كلمات، به صورت لقلقه لسان براى اين همه پاداش، كافى نيست، بلكه ايمان به محتوى‌ و تخلق به آن، نيز لازم است.
اين حديث، ممكن است اشاره لطيفى به «اسماء حسناى» خداوند بوده باشد كه مبدأ حاكميت و مالكيت او بر عالم هستى است (دقت كنيد).
***