دل‌ها درمى‌آيد، آنها كه قلبى تاريك دارند، صورتى تاريك خواهند داشت، و آنها كه قلبهايشان نورانى است، صورتهايشان نيز چنين است.
چنان كه در آيات ١٠٦ و ١٠٧ سوره «آل عمران» مى‌خوانيم: يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَ كَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمانِكُمْ فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ* وَ أَمَّا الَّذِينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَةِ اللَّهِ هُمْ فِيها خالِدُونَ: «در آن روز صورت‌هائى سفيد و صورتهائى سياه مى‌گردد، آنها كه صورتهايشان سياه شده (به آنان گفته مى‌شود:) آيا بعد از ايمان كافر شديد؟ اكنون بچشيد عذاب را به خاطر كفرتان* و آنها كه چهره‌هايشان سفيد و نورانى است در رحمت خدا جاودانه خواهند ماند».
جالب توجه اين كه: از پاره‌اى از روايات كه از منابع اهل بيت عليهم السلام نقل شده، استفاده مى‌شود: دروغ بستن بر خداوند، كه مايه روسياهى در قيامت است معنى گسترده‌اى دارد كه ادعاى امت و رهبرى به ناحق را، نيز شامل مى‌شود، چنان كه «صدوق» در كتاب «اعتقادات» از امام صادق عليه السلام نقل مى‌كند، هنگامى كه از تفسير اين آيه، از آن حضرت سؤال كردند فرمود: مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ إِمَامٌ وَ لَيْسَ بِإِمَامٍ قِيْلَ وَ إِنْ كَانَ عَلَوِيّاً فَاطِمِيّاً؟ قَالَ وَ إِنْ كَانَ عَلَوِيّاً فَاطِمِيّاً: «منظور كسى است كه خود را امام پندارد در حالى كه امام نباشد گفتند: هر چند از نسل على عليه السلام و اولاد فاطمه عليها السلام باشد؟ فرمود: هر چند از نسل على عليه السلام و اولاد فاطمه عليها السلام باشد». «١»
اين در حقيقت، بيان يك مصداق روشن است، چرا كه ادعاى امامت و رهبرى الهى، اگر واقعيت نداشته باشد، از واضح‌ترين مصداق‌هاى دروغ بر خدا است.