نكته‌ها:
١- تفريط در جنب اللَّه:
گفتيم: «جنب اللَّه» در آيات مورد بحث، معنى وسيعى دارد كه هر گونه مطلبى را كه مربوط به خداوند است شامل مى‌شود، و به اين ترتيب، تفريط در اين قسمت شامل تمام انواع تفريطها در اطاعت فرمان او، و پيروى از كتب آسمانى، و اقتدا به انبياء و اولياء، مى‌گردد.
به همين دليل، در روايات متعددى از ائمه اهل بيت عليهم السلام مى‌خوانيم كه:
«جنب اللَّه» به امامان تفسير شده است، از جمله، در «اصول كافى» از امام موسى بن جعفر عليه السلام در تفسير «يا حَسْرَتى‌ عَلى‌ ما فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ» چنين آمده: جَنْبُ اللَّهِ أَمِيرُالْمُؤْمِنِينَ عليه السلام وَ كَذَلِكَ مَا كَانَ بَعْدَهُ مِنَ الْأَوْصِيَاءِ بِالْمَكَانِ الرَّفِيعِ إِلَى أَنْ يَنْتَهِيَ الْأَمْرُ إِلَى آخِرِهِمْ: «جنب اللَّه اميرمؤمنان عليه السلام و همچنين اوصياى بعد از او هستند كه مقام والائى دارند، تا به آخرين نفر آنها برسد» (كه حضرت مهدى ارواحنا فداه مى‌باشد). «١»
و نيز در تفسير «على بن ابراهيم» از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: نَحْنُ جَنْبُ اللَّهِ: «جنب اللَّه مائيم». «٢»
همين معنى در روايات ديگرى از ائمه ديگر عليهم السلام نقل شده است.
همان گونه كه بارها گفته‌ايم: اين تفسيرها از قبيل بيان مصداق‌هاى روشن است، چرا كه مسلم است پيروى از مكتب امامان، پيروى از پيامبر، و اطاعت فرمان خدا است چرا كه آنها از خود چيزى نمى‌گويند.
در حديث ديگرى مصداق روشن حسرت داران روز قيامت را «عالمان