تضاد روشنى دارد، و ادله هفده‌گانه او- كه بسيارى از آن قابل ادغام در يكديگر است- چيزى بيش از اين نمى‌رساند كه: رحمت خدا وسيع و گسترده است، شامل همه گنهكاران مى‌شود، و اين منافات با مشروط بودن اين وعده الهى، به قرينه آيات بعد ندارد.
در مورد اين آيه، مطالب ديگرى است كه به خواست خدا در بحث «نكات» خواهد آمد.
***
در آيه بعد راه ورود در اين درياى بيكران رحمت الهى را به همه مجرمان و گنهكاران نشان مى‌دهد، مى‌فرمايد: «به سوى پروردگارتان باز گرديد» و مسير زندگى خود را اصلاح كنيد «وَ أَنِيبُوا إِلى‌ رَبِّكُمْ».
«و در برابر او تسليم شويد، (و فرمانش را به گوش جان بشنويد و پذيرا گرديد) پيش از آن كه عذاب دامانتان را بگيرد، سپس هيچ كس نتواند به يارى شما برخيزد» «وَ أَسْلِمُوا لَهُ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ الْعَذابُ ثُمَّ لاتُنْصَرُونَ».
***
بعد از پيمودن اين دو مرحله، (مرحله «انابه» و «اسلام»)، سخن از مرحله سوم كه مرحله «عمل» است به ميان آورده، مى‌افزايد: «از بهترين دستوراتى كه از سوى پروردگارتان بر شما نازل شده، پيروى كنيد، پيش از آن كه عذاب الهى به طور ناگهانى، به سراغتان آيد، در حالى كه از آن خبر نداريد» «وَ اتَّبِعُوا أَحْسَنَ ما أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ الْعَذابُ بَغْتَةً وَ أَنْتُمْ لاتَشْعُرُونَ».
و به اين ترتيب، مسير وصول به رحمت خدا، سه گام بيشتر نيست:
گام اول، توبه و پشيمانى از گناه و روى آوردن به سوى خدا.
گام دوم، ايمان و تسليم در برابر فرمان او.