مى‌دهد كه از آنها روى بگرداند، و رو به سوى درگاه خدا آورد، با لحنى كه حاكى از ايمان عميق، و سرشار از عشق او است، با او سخن گويد، و شكايت اين گروه را به درگاه او برد، تا هم قلب خود را كه آكنده از اندوه است آرامش بخشد، و هم از اين راه تكانى به آن ارواح خفته غافل دهد، مى‌فرمايد: «بگو خداوندا! اى آن كه آفريننده آسمان‌ها و زمين و آگاه از اسرار نهان و آشكار هستى، تو در ميان بندگانت در آنچه اختلاف كردند، داورى مى‌كنى» «قُلِ اللَّهُمَّ فاطِرَ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ عالِمَ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ أَنْتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبادِكَ فِي ما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ». «١»

آرى، روز قيامت كه روز برچيده شدن همه اختلافات است، و روز بُروزِ حقايق مخفى است، حاكم مطلق و فرمانروا توئى، كه هم خالق همه چيز هستى، و هم آگاه از اسرار آنها، آنجاست كه با داورى تو اختلافات پايان مى‌گيرد، و اين گمراهان لجوج به اشتباه خود پى مى‌برند، و آنجاست كه به فكر جبران مى‌افتنداما چه سود؟!
***
چنان كه در آيه بعد، مى‌گويد: «اگر ستمكاران تمام آنچه را روى زمين است مالك باشند و همانند آن نيز بر آن افزوده شود، حاضرند، همه آنها را فدا كنند تا از عذاب شديد روز قيامت رهائى يابند (اما چنين چيزى ممكن نيست)» «وَ لَوْ أَنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً وَ مِثْلَهُ مَعَهُ لَافْتَدَوْا بِهِ مِنْ سُوءِ الْعَذابِ يَوْمَ الْقِيامَةِ».
«ظلم» در اينجا معنى وسيعى دارد كه هم شرك را شامل مى‌شود، و هم مظالم ديگر را.
سپس، مى‌افزايد: «و از سوى خدا براى آنها امورى ظاهر مى‌شود كه هرگز