تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠٨
تفسير:
آنها كه از نام خدا وحشت دارند!
باز هم در اين آيات، سخن از توحيد و شرك است، در نخستين آيه مورد بحث، يكى از چهرههاى بسيار زشت و زننده مشركان و منكران معاد را در برخورد با توحيد منعكس ساخته، مىفرمايد: «هنگامى كه نام خداوند يگانه يكتا برده مىشود، دلهاى كسانى كه به آخرت ايمان ندارند، مشمئز و متنفر مىگردد، اما هنگامى كه از معبودهاى ديگر، سخن به ميان مىآيد غرق سرور و شادى مىشوند»! «وَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لايُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَ إِذا ذُكِرَ الَّذِينَ مِنْ دُونِهِ إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ». «١»
گاه، انسان چنان به زشتىها خو مىگيرد و از پاكىها و نيكىها بيگانه مىشود كه از شنيدن نام حق، ناراحت و از شنيدن باطل مسرور و شاد مىگردد، در برابر خداوندى كه آفريننده عالم هستى است سر تعظيم فرود نمىآورد، اما در برابر قطعه سنگ و چوبى كه خود ساخته و يا انسان و موجوداتى همانند خود، زانو مىزند و تعظيم مىكند.
شبيه اين معنى در آيه ٤٦ سوره «اسراء» نيز آمده است: وَ إِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلى أَدْبارِهِمْ نُفُوراً: «هنگامى كه پروردگارت را در قرآن به وحدانيت ياد مىكنى فرار مىكنند»!
پيامبر بزرگ خدا «نوح» از دست اين گونه كجانديشان، به خدا شكايت مىكند و مىگويد: وَ إِنِّي كُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ وَ اسْتَغْشَوْا ثِيابَهُمْ وَ أَصَرُّوا وَ اسْتَكْبَرُوا اسْتِكْباراً: «خداوندا! هر زمان آنها را