٣٦ أَ لَيْسَ اللَّهُ بِكافٍ عَبْدَهُ وَ يُخَوِّفُونَكَ بِالَّذِينَ مِنْ دُونِهِ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ
٣٧ وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ مُضِلٍّ أَ لَيْسَ اللَّهُ بِعَزِيزٍ ذِي انْتِقامٍ
ترجمه:
٣٦- آيا خداوند براى (نجات و دفاع از) بنده‌اش كافى نيست؟! اما آنها تو را از غير او مى‌ترسانند. و هر كس را خداوند گمراه كند، هيچ هدايت كننده‌اى ندارد!
٣٧- و هر كس را خدا هدايت كند، هيچ گمراه كننده‌اى نخواهد داشت. آيا خداوند توانا و داراى مجازات نيست؟!
شأن نزول:
بسيارى از مفسران نقل كرده‌اند: بت‌پرستان «مكّه» پيامبر صلى الله عليه و آله را از خشم و غضب بت‌ها بر حذر مى‌داشتند، و مى‌گفتند: از آنها بدگوئى مكن، و بر خلاف آنها اقدام منما كه تو را ديوانه مى‌كنند و آزار مى‌رسانند! (آيه فوق نازل شد و به آنها پاسخ گفت).»

بعضى نيز نقل كرده‌اند: هنگامى كه «خالد» به فرمان پيامبر صلى الله عليه و آله مأمور شكستن بت معروف «عُزّى‌» شد، مشركان گفتند: اى «خالد»! بترس كه خشم اين بت شديد است! (و تو را بيچاره مى‌كند) «خالد» با تبرى كه در دست داشت محكم بر بينى آن بت كوبيد، و آن را در هم شكست و گفت: كُفْراً لَكَ يا عُزّى‌، لا