آنها نه تنها طالب حقند و تشنه گفتار نيك، بلكه، در ميان «خوب» و «خوب‌تر» و «نيكو» و «نيكوتر» دومى را برمى‌گزينند، خلاصه آنها خواهان بهترين و برترينند.
آرى، اين است: نشانه يك مسلمان راستين و مؤمن حق‌طلب.
در اين كه: منظور از «قول» در جمله «يَسْتَمِعُونَ الْقُول» (سخنان را مى‌شنوند) چيست؟ مفسران تفسيرهاى گوناگونى دارند:
بعضى، آن را به «قرآن» تفسير كرده‌اند، و آنچه در آن از طاعات و مباحات است، و پيروى از احسن را به معنى پيروى از طاعات مى‌دانند.
بعضى ديگر، آن را به مطلق اوامر الهى، تفسير كرده‌اند خواه در قرآن باشد يا غير قرآن.
ولى، هيچ گونه دليلى بر اين تفسيرهاى محدود در دست نيست، بلكه ظاهر آيه، هر گونه قول و سخن را شامل مى‌شود، بندگان با ايمان خداوند از ميان تمام سخنان، آن را برمى‌گزينند كه «احسن» است، و از آن تبعيت مى‌كنند، و در عمل خويش به كار مى‌بندند.
جالب اين كه: قرآن در آيه فوق، صاحبان «هدايت الهى» را منحصر در اين قوم شمرده، همان گونه كه خردمندان را منحصر به اين گروه دانسته است، اشاره به اين كه: اين گروه مشمول هدايت ظاهر و باطنند، هدايت ظاهر از طريق عقل و خرد، و هدايت باطن، از طريق نور الهى، و امداد غيبى، و اين دو افتخار بزرگ براى اين حقيقت‌جويانِ آزادانديش است.
***
و از آنجا كه پيامبر الهى به هدايت گمراهان و مشركان، سخت علاقه داشت، و از انحراف آنها كه گوش شنوا در برابر حقايق نداشتند رنج مى‌برد، آيه بعد، به