تعبير به «جَعَلَ» نشان مى‌دهد: انسان با پندار و خيال خام خود، مثل و مانندى براى خدا مى‌تراشد و جعل مى‌كند، چيزى كه به هيچ وجه با واقعيت تطبيق نمى‌كند.
جمله «لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِهِ» نشان مى‌دهد: گمراهان مغرور، تنها به گمراهى خويش قناعت نمى‌كنند، بلكه سعى دارند، ديگران را هم به اين وادى بكشانند.
به هر حال، بارها در آيات قرآن مجيد، به رابطه «توحيد فطرى» و «حوادث سخت زندگى» كه تجلّى‌گاه آن است، اشاره شده، و دگرگونى و كم‌ظرفيتى اين انسان مغرور، كه به هنگام وزش طوفانها، رنگ الهى و توحيدى خالص به خود مى‌گيرد، و به هنگام فرو نشستن طوفان، تغيير رنگ مى‌دهد و لجوجانه در مسير شرك گام برمى‌دارد، منعكس شده است.
و چه بسيارند، اين افراد متلون! و چه كمند كسانى كه پيروزى‌ها و نعمت‌ها و آرامش‌ها و طوفانها، اقيانوس آرام وجود آنها را دگرگون نسازد!
آرى، يك ظرف آب يا يك استخر كوچك با نسيمى به هم مى‌خورد ولى «اقيانوس كبير» به خاطر عظمتش، در مقابل طوفان‌هاى سخت، آرام است، و از همين جهت نام آرام به خود گرفته است.
در پايان آيه، اين گونه افراد را با تهديدى صريح، قاطع و برنده مخاطب ساخته، مى‌گويد: «به او بگو: از كفر و كفرانت كمى بهره گير و چند روزى را به غفلت و غرور طى كن، اما بدان كه از اصحاب دوزخى» «قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا إِنَّكَ مِنْ أَصْحابِ النَّارِ».
مگر چنين انسان كوته‌فكرِ گمراه و گمراه كننده، سرنوشتى غير از اين مى‌تواند داشته باشد؟!
***