تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٣
٤ لَوْ أَرادَ اللَّهُ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً لَاصْطَفى مِمَّا يَخْلُقُ ما يَشاءُ سُبْحانَهُ هُوَ اللَّهُ الْواحِدُ الْقَهَّارُ ٥ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِّ يُكَوِّرُ اللَّيْلَ عَلَى النَّهارِ وَ يُكَوِّرُ النَّهارَ عَلَى اللَّيْلِ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى أَلا هُوَ الْعَزِيزُ الْغَفَّارُ
ترجمه:
٤- اگر (به فرض محال) خدا مىخواست فرزندى انتخاب كند، از ميان مخلوقاتش آنچه را مىخواست بر مىگزيد؛ منزه است (از اين كه فرزندى داشته باشد)! او خداوند يكتاى پيروز است!
٥- آسمانها و زمين را به حق آفريد؛ شب را بر روز مىپيچد و روز را بر شب؛ و خورشيد و ماه را مسخر فرمان خويش قرار داد؛ هر كدام تا سرآمد معينى به حركت خود ادامه مىدهند؛ آگاه باشيد كه او قادر و آمرزنده است!
تفسير:
او حاكم بر همه چيز است، چه نيازى به فرزند دارد؟!
مشركان علاوه بر اين كه، بتها را واسطه و شفيعان نزد خدا مىدانستند كه در آيات گذشته از آن سخن بود، عقيده ديگرى درباره بعضى از معبودان خود مانند فرشتگان، داشتند كه آنها را دختران خدا مىپنداشتند، نخستين آيه مورد بحث، به پاسخ اين پندار زشت پرداخته مىگويد: «اگر خدا مىخواست فرزندى